Καλλ-e-τέχνες του Δήμου

Οι καλλιτέχνες του Δήμου Νέου Ηρακλείου Αττικής αποτελούν τη δημιουργική δύναμη που μεταμορφώνει την καθημερινότητα σε έκφραση, συναίσθημα και έμπνευση. Με όχημα τη ζωγραφική, τη μουσική, το θέατρο, τον χορό, τη λογοτεχνία και κάθε μορφή τέχνης, δίνουν φωνή στις σκέψεις και στα όνειρα της τοπικής κοινωνίας. Δημιουργούν έργα που ενώνουν, αφυπνίζουν και καλλιεργούν αισθητική και πνευματικότητα, αναδεικνύοντας το Νέο Ηράκλειο ως έναν τόπο όπου η δημιουργία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά τρόπος ζωής. Με συνέπεια, πάθος και αφοσίωση, οι καλλιτέχνες του Δήμου φωτίζουν τον δημόσιο χώρο με ιδέες και χρώματα, ενισχύοντας την πολιτιστική ταυτότητα και αφήνοντας ένα αποτύπωμα που ξεπερνά τα όρια της πόλης.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης (1925–2005) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Ιατρική, την οποία άσκησε για μικρό διάστημα. Η ποίησή του είναι έντονα πολιτική, λιτή και αιχμηρή, επηρεασμένη από την Αντίσταση, τον Εμφύλιο και τις κοινωνικές αναταράξεις της εποχής του. Συμμετείχε ενεργά στην Αριστερά και γνώρισε διώξεις και φυλακίσεις. Οι συνθέτες Μίκης Θεοδωράκης, Θάνος Μικρούτσικος, Δημήτρης Παπαδημητρίου και Μιχάλης Γρηγορίου μελοποίησαν πολλά από τα ποιήματά του, ενώ το έργο του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά. Παράλληλα με την ποίηση, ο Αναγνωστάκης ασχολήθηκε με την κριτική και την επιμέλεια λογοτεχνικών περιοδικών, συμβάλλοντας ενεργά στον πνευματικό διάλογο της εποχής του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από υπαρξιακή αγωνία, ειρωνεία και βαθύ προβληματισμό γύρω από τη συλλογική ευθύνη και τη διάψευση των οραμάτων. Απέφυγε τον λυρισμό και προτίμησε τον άμεσο, σχεδόν πεζό λόγο. Θεωρείται ποιητής της ήττας και της συνειδητής στάσης ζωής. Η επιρροή του στη νεότερη ελληνική ποίηση είναι καθοριστική και διαρκής.

Η Νόρα Αναγνωστάκη (1930-2013) ήταν δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας και μεταφράστρια, ενώ για το συγγραφικό έργο της τιμήθηκε με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και μεγάλωσε στη Μαγκουφάνα (σημερινή Πεύκη), ενώ η καταγωγή της ήταν από την Κρήτη και τη Μικρά Ασία. Σπούδασε νομικά, αλλά δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα. Παντρεύτηκε τον Μανόλη Αναγνωστάκη το 1956, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Ανέστη. Το 1957 μετακόμισαν οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη. Το 1978, η οικογένεια μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα, λόγω της καταστροφής του ακτινολογικού εργαστηρίου του Μανόλη Αναγνωστάκη από σεισμούς. Το 1959, η Νόρα Αναγνωστάκη ήταν βασική συνεργάτιδα του ποιητή συζύγου της στο περιοδικό “Κριτική” που αυτός εξέδιδε, αναλαμβάνοντας την επιμέλεια, τη μετάφραση και τις διορθώσεις κειμένων. Τότε ξεκίνησε και τη συγγραφή δικών της δοκιμιακών κειμένων για το περιοδικό, ενώ κατά καιρούς συνεργάστηκε με τα περιοδικά “Ενδοχώρα”, “Νέα Πορεία” και “Χρονικό”. Το 1970 συμμετείχε στην έκδοση “Δεκαοχτώ Κείμενα”. Την ίδια χρονιά άνοιξε, με ομάδα συνεργατών, το βιβλιοπωλείο «Βιβλιοθήκη», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
 
Το κριτικό έργο της Νόρας Αναγνωστάκη χαρακτηρίζεται από υψηλή θεωρητική κατάρτιση, ακολουθώντας τα νεότερα λογοτεχνικά ρεύματα της δεκαετίας του 1950 και συγκεκριμένα το γαλλικό νέο μυθιστόρημα. Παράλληλα, η Αναγνωστάκη άσκησε πρωτότυπη και διεισδυτική κριτική σε προπολεμικούς και μεταπολεμικούς Έλληνες δημιουργούς, όπως η Ελένη Βακαλό, ο Κλείτος Κύρου, ο Δ. Π. Παπαδίτσας, ο Μίλτος Σαχτούρης, ο Γιώργος Σεφέρης κ.ά. Για το συνολικό έργο της τιμήθηκε με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, το 1996. Απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου 2013, στην Αθήνα σε ηλικία 83 ετών.
Ο Αλέξης Ακριθάκης (1939–1994) υπήρξε από τους πιο αναγνωρίσιμους και αντισυμβατικούς Έλληνες εικαστικούς καλλιτέχνες της μεταπολεμικής περιόδου. Γεννήθηκε στην Αθήνα και από νεαρή ηλικία ανέπτυξε έντονη μποέμ στάση ζωής, κινούμενος σε κύκλους καλλιτεχνών και διανοουμένων. Σημαντικές επιρροές άσκησαν πάνω του ο Γιώργος Μακρής και ο Κώστας Ταχτσής. Το 1958 ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με τον υπαρξισμό και τις πρωτοποριακές καλλιτεχνικές τάσεις. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, παρουσίασε τα πρώτα του έργα και το 1965 πραγματοποίησε την πρώτη σημαντική ατομική του έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Το 1968 εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο με υποτροφία της DAAD και από τη δεκαετία του 1970 συνεργάστηκε στενά με τον Αλέξανδρο Ιόλα. Το έργο του χαρακτηρίζεται από τη γραφή «τσίκι τσίκι», τα έντονα χρώματα και επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως βαλίτσες, καραβάκια, καρδιές, πουλιά και βέλη. Στα βασικά έργα και ενότητες συγκαταλέγονται οι σειρές «Βαλίτσες», «Πλοία», «Βέλη» και «Τσίρκο» (1986, με τον Γιώργο Λάππα). Πέθανε το 1994, αφήνοντας πλούσιο και επιδραστικό έργο.
Η Γεωργία Βασιλειάδου (το πατρικό της όνομα ήταν Αθανασίου) γεννήθηκε στην Αθήνα την Πρωτοχρονιά του 1897. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει νωρίς το σχολείο για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά της και εργάστηκε ως πωλήτρια σε εμπορικά καταστήματα. Παρά τις δυσκολίες, σπούδασε φωνητική μουσική στη Γεννάδειο Σχολή και ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία στο λυρικό θέατρο.
Στο θέατρο συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους της εποχής, όπως της Κυβέλης, της Μαρίκας Κοτοπούλη και του Αιμίλιου Βεάκη. Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, μετά από έναν αποτυχημένο γάμο, αποσύρθηκε προσωρινά από το θέατρο για να αφοσιωθεί στην ανατροφή της κόρης της. Το 1939, όμως, ο Αλέκος Σακελλάριος της έδωσε την ευκαιρία να επιστρέψει, σηματοδοτώντας τη δεύτερη και πιο λαμπρή φάση της καριέρας της.
Στον κινηματογράφο καθιερώθηκε τη δεκαετία του ’50 ως κορυφαία κωμικός, με αξέχαστους ρόλους σε ταινίες, όπως “Το στραβόξυλο”, “Η θεία από το Σικάγο” και “Η κυρά μας η μαμή”. Έμεινε στη μνήμη του κοινού για τον αυτοσαρκασμό και τις χαρακτηριστικές μαντικές της ατάκες.
 
Η Γεωργία Βασιλειάδου υπήρξε δραστήρια αντιπρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Ηρακλείου Αττικής. Η σπουδαία κωμικός άφησε την τελευταία της πνοή στις 12 Φεβρουαρίου 1980, στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου 1980, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο και σινεμά.
 
Η ηθοποιός Μαρίκα Νέζερ γεννήθηκε το 1906 στην Κωνσταντινούπολη από μεγάλη θεατρική οικογένεια. Διακρίθηκε κυρίως στο μουσικό θέατρο, στις επιθεωρησιακές παραστάσεις και στον κινηματογράφο ως καρατερίστα. Τα πρώτα της βήματα τα έκανε με την αδερφή της, Κατίνα παίζοντας ως ντουέτο με το όνομα “Τα Νεζεράκια”. Ο πρώτος της ρόλος σε ηλικία 13 ετών ήταν στο Κάιρο, στην τραγωδία “Οιδίπους Τύραννος”, ενώ σε ηλικία μόλις 14 ετών έπαιξε στον “Αγαπητικό της Βοσκοπούλας” του Δημήτρη Κορομηλά. Από το 1927 συνεργάστηκε με τον Θίασο του Ι. Παπαϊωάννου και εμφανίστηκε στις οπερέτες: “Ο χορός της τύχης”, “Μαμζέλ Νιτούς”, “Χαλιμά” και “Κρυφό Ρομάντσο”. Άρχισε να ερμηνεύει ρόλους επιθεώρησης, δουλεύοντας δίπλα στη Σοφία Βέμπο. Το 1935 συνεργάστηκε με τον Βασίλη Αυλωνίτη ως συνθιασάρχης. Οι ερμηνείες της ως η πρώτη Μαντάμ Σουσού του Δημήτρη Ψαθά στο θέατρο (1940) στον κινηματογράφο (1948) και ως κυρά Δέσποινα στην κωμωδία “Της Κακομοίρας”, γνωστή και ως “Μπακαλόγατος” (1963) του Ντίνου Κατσουρίδη, είναι χαρακτηριστικές. Συμμετείχε ακόμη, μεταξύ άλλων, στις ταινίες “Τζιπ, περίπτερο και αγάπη” (1947), “Ένας βλάκας και μισός” (1959), “Το γέλιο βγήκε από τον παράδεισο” (1963), “Ένας άφραγκος Ωνάσης” (1969). Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Ερρίκο Κονταρίνη και αδερφή του επίσης ηθοποιού Χριστόφορου Νέζερ και εγγονή του Χριστόφορου Νέζερ, πρώτου φρουράρχου της Ακρόπολης και υπασπιστή του βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα. Πέθανε στις 18 Ιουλίου 1989.
Ο Χριστόφορος Νέζερ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1887 και θεωρούνταν ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου. Ο πατέρας του ήταν επίσης ηθοποιός κι έτσι ο Χριστόφορος κόλλησε από μικρός τα μικρόβιο του θεατρίνου. Σε ηλικία 20 ετών ανέβηκε στη σκηνή, όντας εντελώς αυτοδίδακτος. Συνεργάστηκε με όλους τους σημαντικούς ηθοποιούς και θιάσους της εποχής του, σε μια καριέρα που ξεπέρασε τα 50 χρόνια. Από το 1910 ως το 1918 συνεργάστηκε με τον θίασο της Κυβέλης, ενώ το 1921 ίδρυσε με τον Αιμίλιο Βεάκη την Καλλιτεχνική Θεατρική Εταιρεία. Με το σχήμα αυτό έπαιξε πολλούς σημαντικούς ρόλους, όπως τον Αρπαγκόν από τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου, ρόλος που χαρακτήρισε τη θεατρική σταδιοδρομία του. Ο Χριστόφορος Νέζερ υπήρξε από τους πρώτους ηθοποιούς που εντάχθηκαν το 1931 στο νεοσύστατο τότε Εθνικό Θέατρο. Στην πρώτη περίοδο της συνεργασίας του με την πρώτη σκηνή της χώρας διακρίθηκε στο ρόλο του Ανατολίτη στη «Βαβυλωνία» του Βυζάντιου. Το 1935 μεταπηδά στον θίασο Αλίκης – Μουσούρη και δημιουργεί δύο ακόμη μεγάλους ρόλους: τον μασαλιώτη «Σεζάρ» του Μαρσέλ Πανιόλ και τον έλληνα μπαμπά στο έργο του Σπύρου Μελά «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται». Το 1938 επανέρχεται στο Εθνικό Θέατρο, που θα το υπηρετήσει πιστά για τα επόμενα 32 χρόνια, ερμηνεύοντας σπουδαίους ρόλους του παγκόσμιου δραματολογίου. Από το 1957 ενσαρκώνει τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και από τις 11 σωζόμενες κωμωδίες του Αριστοφάνη, συμμετέχοντας στην προσπάθεια του Αλέξη Σολωμού για την αναβίωση της Αττικής κωμωδίας. Αποθεώθηκε στους ρόλους αυτούς, τόσο στην Επίδαυρο, όσο και στο Φεστιβάλ Αθηνών. Μία από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του υπήρξε η συμμετοχή του στην Κομεντί Φρανσαίζ στο Παρίσι το 1951, όπου ερμήνευσε τον Αρπαγκόν από τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου. Ο Χριστόφορος Νέζερ υπήρξε ευρηματικός και ακριβής ηθοποιός χωρίς παραχωρήσεις στην ευκολία και τα εκάστοτε γούστα του κοινού. Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Φεβρουαρίου του 1970.
Η Βάσω Παπαθεοδώρου-Μπελίτση ήταν σκηνοθέτης και ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Κομοτηνή και αποφοίτησε από το τμήμα σκηνοθεσίας της σχολής κινηματόγραφου Λυκούργου Σταυράκου. Φοίτησε στο άτυπο τμήμα Θεατρολογίας – Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής κοντά στον Βασίλη Διαμαντόπουλο και έπαιξε σε πολλά έργα με διάφορους θιάσους και σκηνοθέτες (Πατεράκη, Ρίτσο, κ.α.).
Το 1978 ίδρυσε το θέατρο των εργαζομένων του ΟΤΕ (λειτουργεί μέχρι σήμερα). Ίδρυσε επίσης το Θέατρο του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μακρυγιάννης» της Άρτας.
Δίδαξε υποκριτική σε σχολεία του Δήμου Ηρακλείου με τους μαθητές των οποίων παρουσίασε «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Αλ. Κασόνα και τον «Άρχοντα του κόσμου» του Τίμου Μωραϊτίνη. Σκηνοθέτησε και έπαιξε σε σειρά μονόπρακτων του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου στο Δημοτικό ραδιόφωνο του Δήμου Ηρακλείου Αττικής «Επικοινωνία 94.1 FM».
Το 1984 ίδρυσε τη «Θεατρική Σκηνή» του Δήμου Ηρακλείου σκηνοθετώντας και από το 1990 συμμετέχει και ως ηθοποιός σε όλες τις παραστάσεις. Το 2004 σκηνοθέτησε στο «Θέατρο Ελπίδας» τα μονόπρακτα της Τούλας Μπούτου με τον τίτλο «Αν όλα άλλαζαν». Έχει επίσης σκηνοθετήσει δύο ταινίες μικρού μήκους. Από το 1999 ήταν μέλος του Ελληνικού Κέντρου, του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Πέθανε το 2018.
 
Η Γιώτα Λύδια (κατά κόσμον Παναγιώτα Μανταράκη) γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1934 στη Νέα Ιωνία και καταγόταν από οικογένεια προσφύγων της Μικράς Ασίας. Σε πολύ νεαρή ηλικία παντρεύτηκε τον συνθέτη Στράτο Ατταλίδη, με τον οποίο απέκτησε τον μοναχογιό της. Τα πρώτα της βήματα στη δισκογραφία έγιναν το 1954, με παρότρυνση του συζύγου της και του συνθέτη Γεράσιμου Κλουβάτου, ενώ ο μαέστρος Χρυσίνης της έδωσε το καλλιτεχνικό όνομα «Λύδια».
Διέθετε σπουδαία φωνή και ερμηνευτική δύναμη, γεγονός που την καθιέρωσε γρήγορα και την έφερε σε συνεργασία με κορυφαίους συνθέτες, όπως οι Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Μητσάκης, Καλδάρας και Άκης Πάνου. Ξεχωριστό σταθμό αποτέλεσε το τραγούδι «Συ μου χάραξες πορεία». Υπηρέτησε όλα τα είδη του λαϊκού τραγουδιού και συνεργάστηκε με σημαντικούς ερμηνευτές, όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Μαρινέλλα και ο Στράτος Διονυσίου.
Τις επόμενες δεκαετίες περιόδευσε στο εξωτερικό και συνεργάστηκε με δημιουργούς, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Η τελευταία της δισκογραφική εμφάνιση έγινε με τον Βαγγέλη Κονιτόπουλο. Το 2006 κυκλοφόρησε η βιογραφία της, αποτυπώνοντας τη σημαντική της πορεία στο ελληνικό τραγούδι.
Ο Αντώνης Α. Θεοδωρόπουλος (1927–2011) γεννήθηκε και έζησε σε όλη του τη ζωή στο Ηράκλειο Αττικής. Ήταν γιος της Μικρασιάτισσας Βασιλείας Μπολέτη και του Ανδρέα Θεοδωρόπουλου από την Αχαΐα. Σπούδασε στην Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών και απέκτησε πτυχίο γαλλικής γλώσσας από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Το έντονο ενδιαφέρον του για το Διοικητικό Δίκαιο τον έφερε κοντά στον καθηγητή Μιχαήλ Στασινόπουλο, με τον οποίο ανέπτυξε στενή φιλία, ενώ παράλληλα δημοσίευσε σημαντικά άρθρα σχετικά με τη λειτουργία και τη διοίκηση των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
 
Εργάστηκε στον Δήμο Ηρακλείου από το 1947 έως το 1982, συμβάλλοντας καθοριστικά στη βελτίωση της διοικητικής οργάνωσης. Τα έργα του για τους ΟΤΑ θεωρήθηκαν πολύτιμα εργαλεία για δήμους και κοινότητες σε όλη τη χώρα. Μεγάλη του προσφορά υπήρξε και η ίδρυση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ηρακλείου Αττικής το 1966, αποτέλεσμα της κοινής του αγάπης για τα βιβλία με τον Θεόδωρο Κριεζή.
 
Έργο ζωής του αποτέλεσε το βιβλίο Ηράκλειο Αττικής (Ιφιστία – Ηφαιστία – Αράκλι), μια εκτενής ιστορική μελέτη του τόπου. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία, εκδίδοντας ιστορικό μυθιστόρημα και ποιητική συλλογή, αφήνοντας σημαντική πνευματική παρακαταθήκη.
Ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης γεννήθηκε το 1938 στην Αργυρούπολη Ρεθύμνης. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Νέα Ιωνία Αττικής. Σπούδασε Νομική, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Έλαβε μέρος στους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του και συμμερίστηκε τη μοίρα της Ελληνικής Αριστεράς. Εξορίστηκε από τη χούντα στο Παρθένι της Λέρου, από όπου καταδίκασε την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Κατά τη μεταπολίτευση εντάχθηκε στο κόμμα της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (Ε.Δ.Α.). Εμφανίστηκε στα γράμματα με το ποίημα “Πίσω από τα βλέφαρα” στο περιοδικό “Επιθεώρηση Τέχνης”, το 1958. Διετέλεσε εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού “Σχεδία”. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Κλειστή θάλασσα (1979), Ξένος ειμί και άλλα ποιήματα (Τυπωθήτω, 2002), Δεν είναι τίποτα και άλλα ποιήματα (Τυπωθήτω, 2008), καθώς και τις συλλογές δοκιμίων Ασκήσεις αυτογνωσίας (2008) που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής, Αποθήκες υφάλων όπλων (2009), Έφοδος στον ουρανό (2012) και Χθεσινός κόσμος. Ιωνία, η πόλη μας (2017). Από το 1999 ως το 2010 ήταν πρόεδρος του ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος – Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης». Έφυγε από τη ζωή στις 20 Ιουλίου 2018, σε ηλικία 80 ετών, στο Ναύπλιο έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της σε Ηράκλειο και Νέα Ιωνία, αφήνοντας πίσω του πλούσιο έργο τόσο σε κείμενα, όσο και σε αγώνες για τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την κοινωνία.
Ο Δήμος Μούτσης, γεννημένος στον Πειραιά, υπήρξε μία από τις πιο ξεχωριστές και ασυμβίβαστες μορφές της ελληνικής μουσικής δημιουργίας. Σπούδασε βιολί στο Ωδείο Αθηνών, όπου διακρίθηκε με πρώτο βραβείο σολίστ, αποκτώντας μια βαθιά κλασική παιδεία που καθόρισε ολόκληρη τη μουσική του πορεία. Αν και όλα έδειχναν μια λαμπρή καριέρα ως σολίστ, η γνωριμία του με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Νίκο Γκάτσο τον οδήγησε στη σύνθεση τραγουδιών και στη δημιουργία ενός απολύτως προσωπικού μουσικού κόσμου.
 
Η πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία έγινε το 1967 με το τραγούδι «Βρέχει ο Θεός», σηματοδοτώντας την αρχή μιας πορείας που συνδύασε το λαϊκό τραγούδι με στοιχεία λόγιας μουσικής και ιδιαίτερες ενορχηστρώσεις. Καθιερώθηκε με έργα υψηλής καλλιτεχνικής αξίας, κορυφαίο ανάμεσά τους τον εμβληματικό δίσκο «Άγιος Φεβρουάριος» (1972), που θεωρείται μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς της ελληνικής δισκογραφίας.
 
Συνεργάστηκε με σπουδαίους ερμηνευτές και στιχουργούς, ανέδειξε νέες φωνές και, από τη δεκαετία του ’80, εμφανίστηκε και ως τραγουδοποιός–ερμηνευτής, εκφράζοντας με άμεσο και τολμηρό τρόπο την προσωπική του ματιά. Αντισυμβατικός, ειλικρινής και μακριά από εμπορικούς συμβιβασμούς, επέλεξε συνειδητά την αποστασιοποίηση από τη δισκογραφία, αφήνοντας όμως πίσω του ένα έργο διαχρονικό, που συνεχίζει να συνοδεύει και να εμπνέει την πολιτιστική ταυτότητα της σύγχρονης Ελλάδας.
Η Άννα Τσαμκόσογλου είναι Ζωγράφος – Εικαστικός. Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Κάλυμνο. Η καταγωγή της από τον πατέρα της είναι η Σαντορίνη και από τη μητέρα της η Αρμενία. Είναι απόφοιτη της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στις Πολιτισμικές Σπουδές, Σημειωτική & Επικοινωνία. Διδάσκει στο εικαστικό εργαστήρι του Δήμου Ηρακλείου Αττικής. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετοχή σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στη Νέα Υόρκη. Είναι η δημιουργός του εικαστικού φόρουμ «Καλλιτεχνική παρέα της Φλώρινας». Είναι επιμελήτρια εικαστικών. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές
Ο Φώτης Κόντογλου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της νεότερης ελληνικής τέχνης και ο βασικός ανανεωτής της εκκλησιαστικής ζωγραφικής του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και καθιέρωσε το επώνυμο της μητέρας του αντί του πατρικού «Αποστολέλλης». Φοίτησε στο Γυμνάσιο Κυδωνιών και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, ενώ έζησε και στο Παρίσι, όπου έγραψε το βιβλίο Pedro Cazas.
 
Καθοριστικό για το έργο του υπήρξε το ταξίδι του στο Άγιο Όρος το 1923, που τον έφερε σε βαθιά επαφή με τη βυζαντινή παράδοση. Αγιογράφησε πλήθος ναών σε όλη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Ηράκλειο, αφήνοντας έργο υψηλής πνευματικής και καλλιτεχνικής αξίας. Το έργο του, εμπνευσμένο από τη βυζαντινή και τη λαϊκή ζωγραφική, συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της νεότερης εκκλησιαστικής τέχνης και της αυθεντικής ελληνικής εικαστικής έκφρασης.
Ο Πάνος Νιαβής γεννήθηκε το 1956 στον Μάραθο Ευρυτανίας, εκεί όπου τα βουνά σμιλεύουν πόνους ή σιωπές και η μνήμη βαραίνει σαν την πέτρα. Το 1977 αποφοίτησε από τη Σχολή Πλοιάρχων Εμπορικού Ναυτικού και ταξίδεψε ως το 1983 στις θάλασσες του κόσμου. Η βιοποριστική ανάγκη της θάλασσας έγινε ταυτόχρονα παράθυρο θέασης σε εβδομήντα πέντε χώρες, σε πολιτισμούς και πολιτικά συστήματα. Θέαση και επαφή που διέλυσαν μέσα του ιδέες, θεωρίες και πίστεις, στρέφοντας την προσοχή του από τα οράματα στον Άνθρωπο Από το 1988 ζει στο Ηράκλειο Αττικής. Εργάζεται στον χώρο της ναυτιλίας. Ποιητής και συγγραφέας, στέκεται ανάμεσα στη μνήμη και τη νοσταλγία, δίνοντας φωνή στους αφανείς. Με τις λέξεις του σηκώνει τ’ άβατο της σιωπής, χαράζοντας το δικό του ίχνος στην ποίηση και την πεζογραφία.
Ο Κλέων Γρηγοριάδης είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης- Κάρολος Κουν το 1986. Έχει παίξει σε παραστάσεις, σε κύριους ή πρωταγωνιστικούς ρόλους, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, Γιώργου Λαζάνη, Τάσου Μπαντή, Νίκου Μαστοράκη, Σίμου Κακάλα, Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, Μάγιας Λυμπεροπούλου, Γιάννη Κακλέα, Θωμά Μοσχόπουλου και άλλων. Έχει εμφανιστεί σε όλα τα μεγάλα αρχαία θέατρα της Ελλάδας, αλλά και σε θεατρικές σκηνές του εξωτερικού (Σερβία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία). Επίσης έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες μεγάλου μήκους και σε σίριαλ της ελληνικής δημόσιας και ιδιωτικής τηλεόρασης. Είναι γιος του π.Δημάρχου Ηρακλείου Αττικής γιατρού Γιώργου Γρηγοριάδη.
Η Μαίρη Ιγγλέση είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και δημιουργός του μοναδικού κοινωνικού θεάτρου στην Ελλάδα, του Θεάτρου Ελεύθερη Έκφραση στην Αθήνα (Λέσβου 8 και Απειράνθου), με 23 χρόνια λειτουργίας προσφέροντας ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις ευπαθείς ομάδες και στους ανέργους. Έχει παίξει στις πολύ μεγαλύτερες παραγωγές της τηλεόρασης ξεκινώντας από το «Λενιώ» στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη «ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη και μετά στους «Πανθέους», «Κόσμος και Κοσμάς, «Θέατρο της Δευτέρας, ο «Πρίγκιπας», «ο Θησαυρός της Αγγελίνας» Κώστας Καρυωτάκης» κ.λπ. Στο ραδιόφωνο είχε πολλές συνεργασίες. Ήταν η επιλογή του Μάνου Χατζηδάκη για να παρουσιάζει το «Κάθε μέρα παντού» στο Δεύτερο πρόγραμμα, την πρώτη ζωντανή, τόσο επιτυχημένη εκπομπή με τον Κωνσταντίνο Τζούμα και Κυριάκο Ντούμο.
Το Θέατρό της, άνοιξε αυλαία με την «Θυσία του Αβραάμ» του Βιτσέντζου Κορνάρου σε σκηνοθεσία Ιάκωβου Ψαρρά σε παράλληλη παρουσίαση της κρητικής Αναγέννησης από Μουσεία. Μέχρι σήμερα ανεβάζει κλασικό, ελληνικό, ξένο ρεπερτόριο και πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς. Επί σειρά ετών είναι εκλεγμένη Δημοτική Σύμβουλος στο Ηράκλειο Αττικής και επί σειρά ετών Αντιδήμαρχος Πολιτισμού. Είναι παντρεμένη με τον Ιατροδικαστή Φίλιππο Κουτσαύτη και έχει 2 παιδιά.
Ο Άγγελος Γαλάνης είναι οδοντίατρος και γεννήθηκε το 1953 στην Αγρελιά των Τρικάλων. Είναι μέλος του Δ.Σ. (ταμίας) του Ομίλου Οδοντιάτρων Λογοτεχνών Καλλιτεχνών. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη γλυπτική και το ψηφιδωτό. Είναι συνεργάτης διδασκαλίας, στο αντικείμενο του ψηφιδωτού, των φίλων του Μουσείου Ν. Περαντινού και διαφόρων άλλων πολιτιστικών συλλογικοτήτων. Έχει πραγματοποιήσει έξι ατομικές εκθέσεις και παράλληλα έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές. Γράφει ποίηση και διηγήματα και έχει τιμηθεί το έτος 2022: α) με το 1ο βραβείο στον διαγωνισμό ποίησης προς τιμήν της Μιχαήλας Αβέρωφ, αφιερωμένο στα ζώα, τους απόλυτα πιστούς φίλους και συντρόφους του ανθρώπου, που διοργάνωσε η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών από κοινού με την Εθνική Εταιρεία των Ελλήνων Λογοτεχνών, για το ποίημά του «Φτερουγίσματα στις γειτονιές της παλιάς Αθήνας», β) με έπαινο στον διαγωνισμό διηγήματος που διοργάνωσαν τα προαναφερθέντα σωματεία με το ίδιο θέμα, για το διήγημά του «Σκυλίσια μέρα», γ) με τιμητική διάκριση, για το ποίημά του «Για τα παιδιά που δεν ήρθαν», στον διαγωνισμό ποίησης που διοργάνωσε το ΔΗ.Κ.Ε.Π.Α. Αιγιαλείας σε συνεργασία με την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, και δ) με το βραβείο «ΑΙΣΧΥΛΟΣ» για την ανέκδοτη ποιητική του συλλογή Χαμένες Πατρίδες, στον 8ο παγκόσμιο διαγωνισμό ποίησης «Κ. Π. Καβάφης» 2022, που διοργάνωσε η International Art Academy. Το βιβλίο Αντικατοπτρισμοί είναι η πρώτη ποιητική του συλλογή.
Η Μαρία Κανελλάκη γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή απ’ την Κρήτη. Με σπουδές στις Δημόσιες Σχέσεις και την Επικοινωνία, εργάστηκε τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια στον χώρο της πληροφορικής. Κείμενά της ερμηνεύτηκαν στην θεατρική παράσταση της ομάδας ΠΟΛΥΔΡΑΣΗ στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων (Ιούλιος 2014). Τον Οκτώβριο του 2020 κέρδισε το 3ο βραβείο θεατρικού έργου απ’ την Εταιρεία Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου (Ε.Τ.Ε.Π.Κ.) για το έργο:«Μουρμούρα αλ-φό[ρ]νο». Τον Φεβρουάριο του 2024 κέρδισε το 1ο βραβείο απ’ την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, για το μυθιστόρημα: «Εμπριμέ χρόνια». Έχει γράψει τα βιβλία: Ιστορίες της Διπλανής Κρίσης, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2017 – εκδ. 24γράμματα Βίοι Αγρίων & Αδέσποτων Αγίων, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2018 – εκδ. 24γράμματα Στα παπούτσια των άλλων, κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2020 – εκδ. 24γράμματα Χωρίς σύνορα – Με τα φτερά της τέχνης, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2022 – εκδ. 24γράμματα. Έχει επίσης συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις
Ο Αναστάσης Μαδαμόπουλος γεννήθηκε στο Κερατσίνι και ζει στο Ν. Ηράκλειο από το 1987. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης. Εργάστηκε ως φιλόλογος στην ιδιωτική εκπαίδευση μέχρι το 2010.
 
Έχει συγγράψει φιλολογικές μελέτες και βοηθήματα για εκπαιδευτικούς και μαθητές και έχει διδάξει σε σεμινάρια για εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οργάνωσε και δοκίμασε καινοτόμα προγράμματα στα σχολεία και έχει εισηγηθεί τις προτάσεις του για τα «Πολυεδρικά Διδακτικά Δρώμενά» του σε Εκπαιδευτικά συνέδρια.
 
Παράλληλα ασχολείται συστηματικά με το καλλιτεχνικό κόσμημα, τις κατασκευές, τη ζωγραφική και την υφαντική.
 
Έχει αναπτύξει πολυετή πολιτιστική δραστηριότητα στον Δήμο Ηρακλείου Αττικής καθώς και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Σύμης και έχει επιμεληθεί και σκηνοθετήσει ποικίλες εκδηλώσεις.
 
Έχει διατελέσει σύμβουλος των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του θεάτρου Ελεύθερη Έκφραση – Μαίρη Ιγγλέση και έχει συγγράψει και επιμεληθεί το εκπαιδευτικό υλικό για τις παραστάσεις: Η θυσία του Αβραάμ, Ο Αϊβαλιώτης Φώτης Κόντογλου, Η Σονάτα του σεληνόφωτος – Αίας, Η νοσταλγός.
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη (1975-) είναι συγγραφέας, θεατρολόγος και φιλόλογος.
Εκδίδει ποίηση, πεζογραφία και θέατρο. Tελείωσε το τμήμα Φιλολογίας Αθήνας ΕΚΠΑ) και το τμήμα Θεατρικών σπουδών (ΕΚΠΑ), ενώ σπούδασε υποκριτική τέχνη στο Θέατρον-Εργαστήριον (Εμπρός). Έκανε το μεταπτυχιακό της στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών Έκπα (κατεύθυνση της Διδακτικής του Θεάτρου). Εργάστηκε για δεκαεννέα χρόνια στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως θεατρολόγος και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Ανέβασε πολλές παραστάσεις με τους μαθητές της και εκπόνησε πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα (κυρίως για τον Σαίξπηρ, τον Αριστοφάνη και τη δημιουργική γραφή).
Tα τελευταία χρόνια διδάσκει Ελληνική Λογοτεχνία (αρχαία και σύγχρονη), Ιστορία και Φιλοσοφία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Iταλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Ρουμάνικα. Δοκίμια, άρθρα, μεταφράσεις και κριτικά της κείμενα (443 μέχρι στιγμής στη βάση της βιβλιονέτ στο λήμμα «Ξηρογιάννη Aσημίνα») δημοσιεύονται σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια.
Το 2023 ήταν υποψήφια για το βραβείο ποίησης της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης για το βιβλίο της «Μια απέραντη ματιά» (εκδ. Βακχικόν). Το βιβλίο της με τίτλο «Εποχή μου είναι η ποίηση» (Γαβριηλίδης 2013) κυκλοφορεί στη Γαλλία σε μετάφραση του Μισέλ Βόλκοβιτς («Mon époque, c’est la poésie» /εκδ. Le miel des anges). Το 2019 συστήνει τον Μάρκ Στραντ στο ελληνικό κοινό με την ανθολογία «Προσωρινή Αιωνιότητα»(εκδ. Βακχικόν), στο οποίο μεταφράζει εμβληματικά ποιήματα του πολυβραβευμένου Καναδού ποιητή.
Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών και μέλος του Πανελλήνιου επιστημονικού συλλόγου θεατρολόγων.
Aσχολείται συστηματικά με το κολάζ σε γόνιμο διάλογο με τον ποιητικό λόγο.
Το 2009 ίδρυσε το λογοτεχνικό ιστολόγιο varelaki και το 2021 το blog θεατρική αγωγή.

Ο Άγγελος Ραζής συγκαταλέγεται στους σημαντικούς εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής παραστατικής ζωγραφικής. Γεννήθηκε το 1943 και από νωρίς ανέπτυξε βαθιά σχέση με το σχέδιο, το φως και την ποιητική διάσταση της εικόνας.

Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1968–1973), με δασκάλους τον Νίκο Νικολάου και τον Κώστα Γραμματόπουλο, διαμορφώνοντας στέρεη εικαστική παιδεία και προσωπική ζωγραφική γλώσσα.

Καθοριστική υπήρξε η περίοδος 1973–1980, περίοδο που  έζησε στη Μήθυμνα της Λέσβου και  ασχολήθηκε και με την αγιογραφία. Η εμπειρία αυτή άφησε έντονο αποτύπωμα στο έργο του, τόσο στη χρωματική ευαισθησία όσο και στην πνευματικότητα της σύνθεσής του. Αργότερα έζησε στην Troyes της Γαλλίας, όπου μελέτησε συστηματικά τη δυτική τέχνη και εμπλούτισε τις αναζητήσεις του.

Το έργο του κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και στη μεταφυσική υπαινικτικότητα. Εσωτερικοί χώροι, καφενεία, τοπία, νεκρές φύσεις, παράθυρα, καρέκλες και καθημερινά αντικείμενα αποκτούν στα έργα του συμβολική διάσταση. Το φως λειτουργεί όχι μόνο ως ζωγραφικό στοιχείο αλλά ως φορέας μνήμης και εσωτερικότητας.

Η ζωγραφική του χαρακτηρίζεται από:
• ποιητικό ρεαλισμό
• μεταφυσική ατμόσφαιρα
• στοχαστική σιωπή
• λεπτές τονικές σχέσεις
• ελληνικό φως και βιωματική μνήμη

Έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μεταξύ άλλων σε Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία και Κύπρο, ενώ έχει συμμετάσχει σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος.

Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και διεθνώς.

Ο Άγγελος Ραζής υπηρετεί επί δεκαετίες μια ζωγραφική εσωτερικής αλήθειας, όπου το ορατό συναντά το αόρατο και η καθημερινότητα μετατρέπεται σε ποίηση. Πολλοί τον συνδέουν αισθητικά με το πνεύμα του Γιάννη Τσαρούχη, αλλά με πολύ προσωπική γραφή. Για το Ηράκλειο Αττικής, ο Άγγελος Ραζής αποτελεί έναν σημαντικό πνευματικό και καλλιτεχνικό εκπρόσωπο της πόλης.